Telegraaf

24 september 2010

door Thiemo Wind

Reisopera is in de ban van Wagners Ring

Vorig jaar Das Rheingold, de komende weken Die Walküre, en in het Wagnerjaar 2013 zal het gehele vierluik in Enschede op de planken worden gebracht. Harry Peeters zingt Wotan, de oppergod. „Het is net de mensenwereld."

Repetitie in de schouwburg

Op het toneel zingen de solisten op halve kracht, het gaat nu vooral om de regie. Een assistent-dirigent zwaait de maat, in de bak vat een pianist de orkestpartijen samen. Op hetzelfde moment is dirigent Ed Spanjaard in Arnhem aan het werk met Het Gelders Orkest, dat de voorstellingen zal begeleiden.

„Well done, Harry", zegt de Britse regisseur Antony McDonald als de middagpauze begint. ..McDonald wil werken vanuit de personen die hij aangeboden krijgt", vertelt Peeters. „Hij stelt zich open. Van Ed krijgt hij soms bijna regieachtige tips die geboren zijn uit Wagners muzikale ideeën. Ed kent de partituren door en door, hij is voor zangers een geweldige dirigent. Das Rheingold was vorig jaar een immens succes, zelfs zo dat kaarten voor Die Walküre toen al de deur uitvlogen.

Peeters: „We hadden het ook wel heel goed voorbereid, en we waren meteen een sterk team. De essentie ligt bij de eerste zes weken. Daar moet alles ontstaan, vooral menselijk. Zangers, dirigent, regisseur, je moet een kleine familie worden."

Van de vier muziekdrama's die samen de Ring des Nibelungen vormen, heeft Peeters Die Walküre het meest gezongen. De eerste keer in Münster, tien, elf jaar geleden. Later Seattle, Tokio, Perth. „lk kom hier met een vracht aan ervaring, als zanger maar ook als mens. Ik geloof niet dat je een Wotan kunt zingen op je dertigste."

In Enschede zal Peeters voor het eerst in zijn carrière de hele Ring zingen. Hij is nu 51. Wotan is een loodzware rol die veel van een stem vergt, maar geïntimideerd voelt Peeters zich er niet meer door. De rol blijft hem mateloos fascineren. „Alle goede en slechte dingen die een mens in zich kan hebben, zijn in Wotan gecomprimeerd. Het is een mens-machtverhaal.

Tijdens de repetitie draagt Peeters geen lapje voor zijn ene oog, zoals dat bij Wotan hoort. Hij stelt het zo lang mogelijk uit. „Het is een gaasje, een zwart gespoten theezeefje, zeg maar. De toeschouwer ziet niet dat ik er wel doorheen kan kijken. Maar diepte zie je er niet mee. Dat lapje vind ik het enige nadeel aan deze rol, maar dan ook serieus."