Helen Cooper, dramaturge over deze productie van Der Ring des Nibelungen.

De Ring opent met één lang aangehouden akkoord. Er is geen modulatie, geen verandering. Langzaam groeit en groeit het akkoord. Het is het akkoord van Es grote terts.

Musicologen hebben recentelijk aangetoond (maar ik zou u niet kunnen vertellen hoe...) dat we dromen in de toonsoort Es-groot. Het akkoord dat we hier horen is inderdaad het voorspel tot een buitengewone, lange en diepe droom met heel zijn vermogen om ons te genezen en te verlichten.

Wij zullen dit werk daarom benaderen als een droom en net als in dromen
zijn we niet gebonden aan periode, ruimte, tijd of logica. Toch zal het geen abstracte wereld zijn, maar een die vervuld is van het gemeenschappelijke van de Noord-Europese mythologieën: het donkere woud, het nevelige gebergte, de rivier, de draak, de eenzame hut, de slapende vrouw die wacht om wakker te worden gekust, het zwaard dat wacht om te worden bevrijd door een held...

Zoals Wagner ervoor koos om deze legendarische wereld te gebruiken als metafoor om daarmee de wereld waarin hij leefde te verkennen en zin te geven, zo voelen ook wij niet de behoefte om te zoeken naar weer een nieuwe metafoor of concept om dit alles te interpreteren.

Ons doel is het herontdekken en presenteren van dit verhaal in het licht van elk van de karakters: de goden, halfgoden, reuzen en dwergen, die wij natuurlijk herkennen als al te menselijk omdat zij gemankeerd, misleid, irrationeel, hopeloos in al hun verschillende relaties, veel te ambitieus en tegelijkertijd volkomen machteloos zijn wanneer zij geconfronteerd worden met hun lot.

Het is een verhaal waarin van tevoren bedachte denkbeelden ten aanzien van ‘smaak’ en ‘waarschijnlijkheid’ worden geschonden, zoals dat vanzelfsprekend voortdurend gebeurt in het echte leven (en in het grote kunstwerk).

Helen Cooper