Trouw

8 november 2010

Door Peter van der Lint

Don Pasquale is nogal belegen

De Nationale Reisopera geeft dit seizoen Nederlandse operaregisseurs - daar zijn er niet zo veel van - mooie kansen. Zo zal Jim Lucassen in mei er zijn debuut maken met Puccini's 'La Boheme'. Afgelopen zaterdag was het de beurt aan Wim Trompert, die in Enschede zijn visie op Donizetti's onverwoestbare 'Don Pasquale' ontvouwde.

Trompert liet in Nederland al een paar mooie dingen zien, onder meer een 'Don Quichotte' van Massenet en 'Lipermestra' van Cavalli in het Festival Oude Muziek. Maar nu kon hij dan aan de slag bij een van de drie officiele operagezelschappen die Nederland (nog) rijk is.

Zijn debuut pakte wisselvallig uit. Niets zo moeilijk als een komische opera. Als je niet oppast wordt het al gauw belegen, en helaas gebeurde dat zaterdagavond. Tromperts uitgangspunt was intrigerend genoeg: het aan de kant zetten van seniele bejaarden - uitgerangeerd raken vanwege je leeftijd. Dat idee zou moeten passen op het verhaal dat Donizetti in 1843 toonzette: de oude Don Pasquale wil om zijn recalcitrante neef Ernesto te onterven zelf trouwen met een jonge blom. Dat pakt voor hem na vermakelijke verwikkelingen desastreus uit.

Trompert situeerde het verhaal in een soort Casa Verdi, het bejaardenhuis dat Verdi in Milaan voor oude zangers oprichtte. De oudjes lopen er met koffers waarin hun kostuums zitten die ze in verschillende opera's droegen. Het is een mooi gegeven in een mooi decor, maar in de regie zitten daardoor behoorlijk wat losse eindjes, en die gaan irriteren. Vooral de alom aanwezige, door Trompert verzonnen, bejaardenhuisdirectrice werkt op de zenuwen. En uiteindelijk komt van de beoogde maatschappijkririek niet veel terecht. Blijft over een voorstelling waarin vooral veel clichés over ouderdom te zien zijn. Clichés waar men in Enschede als in een spiegel naar keek. Veel gegniffel dus om de eigen toekomst. Echt geestig werd het niet, belegen wel. Was er in Nederland nou geen zangeres te vinden die de rol van Norina kan zingen? Zhang Huiyong, helemaal uit Shanghai, miste stijlgevoel in vocaal opzicht en persoonlijkheid als bühnedier. Geen brille inde stem, geen triller en kale topnoten. Veel beter verging het Tuomas Katajala als haar liefje Ernesto. Een mooie stem, stijlvol gebruikt. Ook Quirijn de Lang (Malatesta) liet weinig wensen onvervuld. Zijn supersnelle duet met Carmelo Corrado Caruso (vocaal een uitstekende Pasquale) was een muzikaal hoogtepunt. Jammer dat het in de bak met het Orkest van het Oosten en dirigent Jeremy Carnall zo weinig bruiste en bubbelde. Donizetti en zijn Don verdienen echt beter.