De Telegraaf
23 mei 2011
door Eddie Vetter

Muziek wint in eigentijdse Bohème

Als laatste productie van het seizoen brengt de Nationale Reisopera La Bohème van Puccini, bij uitstek geschikt voor een groot publiek. Zaterdagavond werd de première vanuit de Stadsschouwburg live vertoond op de Oude Markt in Enschede. Daar waren de terrassen volgestroomd als op een mooie zomeravond.

Veel sfeer buiten, weinig sfeer binnen. Het verhaal van de Parijse bohemiens, de ontluikende lief de van Rodolfo en Mimi, haar dood aan de tering: ze krijgen hier een eigentijdse enscenering. Op een helblauw achterdoek is een typoscript van Murgers boek te zien dat geleidelijk aan flarden wordt gescheurd. Het Quartier Latin en Café Momus zij n gesitueerd in een blinkend wit warenhuis, Lafayette in kerststemming. De frivole Musetta paradeert over de taf el in een glitterjurkje, haar rijke en bejaarde begeleider ziet eruit als de couturier Karl Lagerfeld. Parijs anno 2011.

Enige verrassing biedt het laatste tafereel als we Rodolfo's kamer van boven lijken in te kijken, doordat de zangers aan de wand hangen. Het blijft bijna letterlijk in de lucht hangen. De verplaatsing naar de eigen tijd werkt in dit geval vervreemdend en ontnuchterend. Het ideaal van het verisme is dat de hand van de makers als het ware onzichtbaar wordt, maar de opzichtige en gekunstelde decors van Conor Murphy leiden juist af van de kern van het drama. De personenregie van Stephen Langridge is niet overtuigend genoeg om dat te compenseren.

Pathos
In muzikaal opzicht valt er veel meer te genieten. Patrick Davin leidt het Gelders Orkest gedreven, niet bang voor een flinke dosis pathos op zijn tijd. Rafael Davila (Rodolfo) heeft windkracht negen in de kaken, alsof ze hem tot in Puerto Rico moeten horen. Toch getuigt het van goede smaak dat hij aan het slot van de eerste akte de hoge C niet meebrult met de sopraan, maar zachtjes (zoals het in de partituur staat) de lage ligging opzoekt. Zijn stem moet in de smaak vallenbij een groot publiek. Vreemd dat hij nog niet echt is doorgebroken. Naast hem is de Mimi van Anita Watson een beetje bleek en pril, maar wel aandoenlijk in de slotscene. ! De overige rollen zijn voldoende tot goed bezet met onder meer Thomas Oliemans (Marcello) en Stephanie Corley (Musetta). Wat het muzikaal aandeel betreft, stijgt deze voorstelling ver uit boven een provinciaal gemiddelde. Opnieuw een hele prestatie van de Nationale Reisopera; die met een beperkt budget doorgaans hoge kwaliteit levert, maar volgens het recente advies van de Raad voor Cultuur een structurele subsidie dreigt te verliezen.