NRC Handelsblad

23 maart 2010

door Kasper Jansen

Een sprankelende maar ook wat tragische La Cenerentola

Sprankelend, speels en spotziek moet een opera van Rossini zijn en dat is La cenerentola ook bij de Nati­onale Reisopera. In de tintelende, soms overrompelende enscene­ring van Michiel Dijkema, roept deze stijlvolle Assepoester herin­neringen op aan de legendarische en briljante voorstellingen van Il barbiere di Siviglia en L’ Italiana in Al­geri van Dario Fo bij de Nederland­se Opera tussen 1987 en 2006.

Dijkema zorgt in het zelf ont­worpen inventieve decor voor een waterval van verrassingen, leuke grappen en wat platte grapjes, goed gedoseerd en uitgevoerd met alle beweging op de maat van de muziek.

De jonge Thaise dirigent Tris­dee na Patalung richt zich met het Gelders Orkest met overtuiging op de expressie van de langzame en soms half-tragische passages, in sterk contrast met de Rossiniaans flitsende komische scènes.

Verbluffend is het hoe binnen een seconde de droom van Asse­poester werkelijkheid wordt. De kleine salon waar zij slooft wordt door de toverende Alidoro plots bevolkt door ontelbare lakeien en blijkt ineens een paleiszaal. De liefde voor de prins overwint de te­genwerking van de schandelijke stiefvader en sloeries van stiefzus­ters. Maar uiteindelijk is de sprookjesdroom voorgoed voorbij en zijn we terug bij het treurige be­gin. Assepoester moet weer aan het werk.

Zingend en acterend is de com­plete cast voortreffelijk. De prins (Philippe Talbot) heeft een verlei­delijk licht dolce in zijn poëtische stem, die ook vervaarlijk hoge no­ten kan produceren. De op status beluste stiefvader (Pjotr Micinski) excelleert in gekke stemmetjes, zijn slechte dochters (Machteld Baumans en Ceri Williams) leven zich schaamteloos uit. De diepe bas Philippe Kahn is Alidoro.

De uitstekende bariton André Morsch heeft als Dandini een fraaie dubbelrol: de bediende van de prins poseert als de prins zelf, zijn ongewenste liefde voor Asse­poester maakt hem uiteindelijk tragisch. De prachtig zingende Ita­liaanse Francesca Provvisionato is een exemplarische Assepoester: onverwoestbaar lief, positief en vergevingsgezind met zelfbewus­te uitstraling, met diepte en een ly­rische hoogte. Dáárom gaf Rossini zijn hoofdrollen aan mezzo’s.