Stentor Deventer Dagblad

9 november 2009

door Maarten Mestrom

‘Onbewoond eiland’ vrolijke Haydn-opera

Wonen op een onbewoond eiland was al in de achttiende eeuw een populair thema. Joseph Haydn schreef in 1779 de lichtvoetige opera L’isola disabitata die zaterdag in première ging, uitgevoerd door de Nationale Reisopera in enscenering van Annechien Koerselman.

Eerst het slechte nieuws. De opera wordt vooraf gegaan door de Schöpfungsmesse van Luigi Gatti. Daarin muilkorft Gatti de muziek uit Haydns oratorium - waarvan de essentie tekstuitbeelding is - met de tekst van de katholieke hoogmis.

Maar wie zich door dit musicologische monstrum heen bijt wordt rijkelijk beloond met de anderhalf uur durende L’isola disabitata, een ‘toppertje’ in deze tintelend vitale, musicalachtige enscenering - met een aan lianen zwierende huppelsopraan, een zoetgevooisde bas, een dartele danser en pre-Mozartiaanse muziek waardoor je weer weet waarom Haydn één der grootsten is. Het is bijna niet geloven dat - op de bassen na - na de pauze dezelfde solisten de kar trekken.

De zo ingetogen Julia Westendorp ontpopt zich als een kleine vrouwelijke Tarzan die over het eiland rent en tegelijkertijd erin slaagt echt mooi te zingen. (Opera als topsport.) Judith Gennrich is prima als de aandoenlijke alt Costanza die denkt dat ze door haar geliefde in de steek gelaten is en daarom haar kleine zusje met een verknipt manbeeld opzadelt. Ook tenor Gijsbertsen (Gernando) zet een uitstekende rol neer. Primus inter pares is de opmerkelijk soepele en egale bas van Martijn Cornet.

De baldadige finale met verkleedpartij en vier (prachtig spelende) muzikanten op het podium is vrolijk en eigentijds. Tegelijkertijd blijft de muziek overal ‘in takt’. Erg leuk.

Een opera om - bijvoorbeeld - je tienerdochter eens mee naar toe te nemen.