Giacomo Puccini (1858-1924)

Madama Butterfly

tragedia giapponese in tre atti (1904) op tekst van Luigi Illica en Giuseppe Giacosa, naar een novelle van John L. Long en een toneelstuk van David Belasco

Niet zonder reden dacht Puccini dat zijn vijfde opera, Madama Butterfly, een succes zou worden. Zijn voorgaande opera’s La Bohème en Tosca werden in korte tijd kassuccessen en de uitvoerenden voor zijn nieuwe, in Japan gesitueerde opera behoorden tot de meest vooraanstaande ter wereld. Maar Puccini’s vijanden hadden een groot aantal kaarten voor de première gekocht en de opera werd met een luid boegeroep en gefluit onthaald.

Puccini wist dat de schuld niet geheel bij hem lag maar toch onderwierp hij zijn partituur aan een grondige herziening. Het tweede bedrijf werd sterk ingekort en in twee delen geknipt en Puccini voegde een extra aria voor de tenor toe aan het derde bedrijf. Drie maanden later ging de tweede versie van Madama Butterfly in première en nu was de opera het doorslaande succes waarop hij had gehoopt.

Het libretto van Giacosa en Illica is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het zestienjarige Japanse meisje Cio-Cio-San (Butterfly), dat trouwt met een Amerikaanse marineofficier, zijn kind baart en vervolgens in de steek wordt gelaten. De tragedie is compleet wanneer Kapitein Pinkerton zeven jaar later in gezelschap van zijn Amerikaanse vrouw terugkeert naar Japan om zijn kind op te halen. Om niet in schaamte te hoeven leven doodt Cio-Cio-San zichzelf.

De pers over Madama Butterfly in 2004

‘Drama van Butterfly is zo geraffineerd als fijne kalligrafie.’
Guido van Oorschot in de Volkskrant, 25 mei 2004

‘Regisseurs Tobias en Imogen Kogge pareerden de visie op de muziek met inventieve en schurende beelden die de aftakeling en de verloedering van Butterfly onthutsend onthulden.’
Peter van der Lint in Trouw, 25 mei 2004

‘Met zangers als Ai-Lan Zhu heeft de Reisopera nu een kanjer van een Butterfly in huis. Niet missen dus.’
Doron Nagan in Algemeen Dagblad, 26 mei 2004

‘Voor het overige is de Japanse couleur locale grotendeels gehandhaafd in de kostuums en het decor. Via een doorzichtig scherm worden de opkomst van Butterfly en de liefdesnacht met Pinkerton als fraaie droombeelden gepresenteerd.’
Eddie Vetter in De Telegraaf, 25 mei 2004