Algemeen Dagblad

5 juni 2009

door Oswin Schneeweisz

Godendrama valt een beetje tegen in de sfeer van Gooische Vrouwen

Je kunt grachten dempen met regisseurs die nat zijn gegaan op barokopera’s in een modern jasje. Stephen Langridge is met Rameau's Hippolyte et Aricie misschien niet helemaal kopje onder gegaan, maar hij heeft op zijn minst natte voeten gekregen.

De Nationale Reisopera bracht deze productie als slot van een overtuigend seizoen. Des te pijnlijker dat Rameau's eerste grootschalige werk uit 1733 zo'n halfbakken product bleek van een regisseur die niet weet te kiezen tussen modern en traditioneel.

In dit Griekse godendrama wordt Hippolytus, zoon van Theseus, verliefd op Aricia, maar een jaloerse Phaedra gooit roet in het eten terwijl haar echtgenoot onderwijl allerlei avonturen beleeft in de onderwereld.

Hoe breng je zoiets anno 2009 op geloofwaardige wijze? Langridge ging

terug naar de essentie van dit verhaal over schuld, liefde en trouw door alle rimram overboord te gooien. Wat overbleef was een veredeld huiskamer-drama rond een eigentijdse dinertafel met opvallend hoog Gooische Vrouwengehalte.

Het regieconcept bleek zo kunstmatig en bedacht, dat deze moderne enscenering nog statischer werd dan menige traditionele uitvoering.

Geef mij dan maar een Amor met vleugeltjes, Neptunus met drietand en een echt jagersfestijn in het vierde bedrijf.

Gelukkig dat deze Hippo muzikaal van redelijk niveau is met prachtige stemmen van Sophie Daneman en Maarten Koningsberger.

Hippolyte et Aricie, teruggebracht tot veredeld huiskamerdrama.