NRC

31 maart 2009

door Mischa Spel

Reisopera herneemt Fidelio met gloed

Zeven jaar geleden maakte Jaap van Zweden een extreem succesvol operadebuut in Beethovens Fidelio bij de Nationale Reisopera. Inmiddels is Van Zweden die productie ontgroeid -jammer overigens, dat hij nog zo weinig aan zijn passie voor opera toekomt - en herneemt de Reisopera de in eenvoud effectieve prachtvoorstelling van regisseuse Monique Wagemakers met een nieuwe cast.

Wagemakers en haar vaste decor/lichtpartners John Otto en Reinier Tweebeeke hebben weinig middelen nodig om Beethovens twee uur durende gevangenisdrama treffend te verbeelden. Een rij zwaarbewapende bewakers, van wie de silhouetten grimmig oplichten op twee metalen reuzenwanden. Eronder: een afgerasterde tochtgoot, waar gevangenen als blinde ratten uit tevoorschijn kruipen.

Alleen al de scène waarin cipier Rocco afdaalt naar de kerker van gevangene Florestan met zijn knecht Fidelio (mevrouw Flores-

tan in vermomming), maakt de voorstelling de moeite waard. Huiveringwekkend van eenvoud is die, een roerend hoogtepuntje met

vuur, steen en leegte als basisingrediënten.

Destijds was de cast overwegend Nederlands, nu is de samenstelling internationaler. Machteld Baumans is een stralende

Marzelline, logischerwijs bemind door de ruwe Jaquino (André Post), maar zelf ontvlamd voor Fidelio - een lastig te bezetten dramatische sopraanrol, die in Lisa Livingston niet altijd even subtiel, maar theatraal geloofwaardig gestalte krijgt.

Als schoft Don Pizarro was Jaco Huijpen destijds onvergetelijk goor. De Litouwse bas Almas Svilpa is een glibberige griezel, maar ook hij overtuigt met zijn grote stem en kleine gebaartjes als gezicht van het kwaad.

Naast een warm zingende Peter Wedd (Florestan) is met name bas James Creswell een vondst als cipier Rocco. Hij zingt en oogt jonger, reliëfrijker en minder aaibaar dan doorgaans, maar dat komt het personage alleen maar ten goede.

Dirigent Patrick Davin realiseert een stevig en gloedvol geluid en pookt het enthousiast spelende Noord Nederlands Orkest soms fel op: in de weinig royale akoestiek van het nieuwe Muziekkwartier Enschede is dat geen overbodigheid.