Algemeen Dagblad

door Oswin Schneeweisz

Prachtig poppenspel in Die Zauberflöte

Met doorsnee uitvoeringen van Mozarts opera Die Zauberflöte kun je grachten dempen. Bij de Nationale Reisopera laat het regisseursduo Miriam Koen en Gerrit Timmers zien hoe het ook kan!

Timmers en Koen zijn eigenlijk in de opera verdwaalde toneelregisseurs. Al jaren maken ze eenmaal per jaar een opera en die is meestal behoorlijk onconventioneel. Zo ook deze Mozart. Het openingsbeeld sprak boekdelen. Terwijl de ouverturemuziek weerklonk, zag het publiek op drie filmschermen hoe een hand van een alchemist een aantal poppetjes tevoorschijn haaide uit potten met zwavel en zout. Die handpoppen begonnen weldra aan een eigen leven. Ze werden in hun eigen toneeldecorbewogen door poppenspelers, gefilmd en geprojecteerd. Op de filmschermen speelden de handpoppen hun eigen Zauberflöte. Ze vochten met skeletten of werden opgevreten door een monsterlijke slang. Tegelijkertijd becommentarieerden ze het spel van de acteurs.

Zo creëerden Timmers en Koen gelaagdheid en diepte. Je hebt de imaginaire poppenwereld die staat voor het sprookje en je hebt de 'realistische' wereld van de zangers die, op het zo goed als kale toneel, vooral op zoek zijn naar zichzelf. Het is een prachtige vondst waarmee Timmers en Koen een even vermakelijk als suggestief spel spelen.

Het maakt deze Zauberflöte even authentiek als vernieuwend, even modern als traditioneel. Ook muzikaal viel er weinig op af te dingen. De Koningin van de Nacht had wat moeite met de hoge noten en dan val je bij Mozart al snel door de mand. Verder niets dan lof voor Sarastro (Dmitri Ivasjtsjenko), Johannette Zomer (Pamina), Marcel Reijans (Tamino), Peter Bording (Papageno) en dirigent Andreas Stoehr. Kortom, een Mozart die je gezien en gehoord moet hebben.