Giuseppe Verdi (1813-1901)

Nabucco

Dramma lirico in quattro parti (1842) op tekst van Temistocle Solera

Vijftig jaar, van zijn eerste opera Oberto (1839) tot en met zijn late meesterwerken Otello (1887) en Falstaff (1893), beheerste Verdi het muziektheater in Italië. Het begon allemaal veelbelovend.

Zijn allereerste opera vond meteen weerklank bij het publiek en bezorgde hem een duurzame en uiterst belangrijke relatie met het Teatro alla Scala in Milaan en met uitgeverij Ricordi.

Zijn zwakke tweede opera, de Rossiniaanse komedie Un giorno di regno (1840), ontstond in een periode van crisis in Verdi’s leven die bijna het einde betekende van zijn carrière. In deze tijd verloor de zevenentwintig- jarige componist zijn vrouw en zijn beide kinderen. De verguisde opera moet voor de jonge, vertwijfelde componist de laatste druppel zijn geweest. Verdi dacht dat hij als mens en als componist had gefaald en besloot nooit meer een opera te schrijven.

Om de overspannen componist uit diens zware depressie te lokken stuurde de intendant van de Scala, Bartolomeo Merelli, hem het tekstboek voor Nabuccodonosor. Dit libretto van Temistocle Solera was gebaseerd op twee hoofdstukken uit het oudtestamentische tweede boek Koningen. Het schildert de vertwijfelde pogingen van het Joodse volk om te overleven tijdens de Babylonische ballingschap. De vrijheid komt nadat de despoot Nabucco, die zichzelf tot God uitroept, door waanzin wordt getroffen en geneest nadat hij zich bekeert tot de God van de Hebreeërs. De bewerking tot een geslaagd hoogromantisch drama waarin vrijheidsdrang, macht en jaloezie centraal staan, was een verdienste van de geroutineerde schrijver Solera, maar het was Verdi die met zijn muziek de diepe menselijke conflicten in dit verhaal op geniale wijze aan het licht bracht.

Verdi zelf beschreef ruim 35 jaar later, hoe hij in het holst van de nacht getroffen werd door de regels Va pensiero, sull’ali dorate (Vlieg, gedachten, op gouden vleugels...), het gebed van de als slaven onderdrukte Joodse bevolking. Die tekst vormde het beginpunt voor een nieuwe compositie en een nieuw leven. De triomf van de Milanese première in het voorjaar van 1842 bewees dat Verdi de gevoelens van het Noord-Italiaanse volk, dat onder de heerschappij van de Oostenrijkse Habsburgers moest leven, perfect had verwoord.

Vanaf dat moment werd Verdi gezien als de belangrijkste operacomponist én één van de meest vooraanstaande personages van zijn vaderland.