Twentsche Courant Tubantia

Door Menno van Duuren

Innemende eenvoud van Verdi

Ach, wat maakt het ook uit. Dat de 28-jarige Verdi nog wat sobertjes instrumenteerde toen hij Nabucco schreef. Dat zijn stijl nog erg leek op die van zijn collega’s Rossini en Bellini. Dat het verhaal van Nabucco niet meeslepend is en nauwelijks na te vertellen. Dat het stuk niet bol staat van de briljante aria’s. Dat de muziekdramatische effectiviteit van de latere Verdi (die van Traviata, Otello) in Nabucco soms nog ver te zoeken is. Het doet er niet zo veel toe.Want wie in 2009 Nabucco bezoekt, kan een leuke

avond hebben. Als je je niet laat vermoeien door het militaire en religieuze geharrewar tussen de Babyloniërs van koning Nabucco en de Joodse volgelingen van priester Zacharias, en je concentreert op de muzikale krenten in de pap. Want die zijn er (ook bij de jonge Verdi) wel degelijk: ronkende koren, smeltende ensembles en orkestpassages van innemende eenvoud en effectiviteit.

De meest dankbare taak in Nabucco is weggelegd voor koor, orkest en solisten; de regisseur heeft het een stuk moeilijker.

Zo ook in de nieuwe productie die de Nationale Reisopera in Enschede in première bracht. Het was onmiskenbaar het ijzersterke NRO-koor dat glansrijk de muzikale hoofdrol voor zich opeiste. Keer op keer trok het een solide klankwand op, waartegen de solisten elk hun eigen kleur konden

aanbrengen. De meest expressieve tinten kwamen van de staalblauwe

sopraanstem van de Russische Elena Pankratova (Abigaille) en de bordeauxrode bas van Harry Peeters (Zaccaria). Het orkestrale fundament van Het Gelders Orkest was stevig, maar klonk onder leiding van William Lacey eerder elegant dan energiek, meer poezelig dan prikkelend, bedaagd in plaats van vitaal.

Regisseur Tim Albery redde zich aardig uit zijn ondankbare taak. Door de hele handeling in één ruimte te concentreren (wisselend een schuilkelder, tempel of martelkamer voorstellend) creëerde hij een brandpunt van conflicten en emoties. Dat werkte, grotendeels. En wel het sterkst in de navrant verbeelde slotscène, waarin de joden - dankzij de berouwvolle en bekeerde koning Nabucco - ontsnappen aan een massa-executie. Een beeld dat bijblijft.