Telegraaf

Door Thiemo Wind

Daar komen de schutters

Nabucco in een oude loods

Hoewel het verhaal grotendeels verzonnen is, speelt Verdi's Nabucco zich bijna drieduizend jaar geleden af tegen de achtergrond van de Babylonische onderdrukking der Judeeërs. In de nieuwe productie van de Nationale Reisopera valt geen tempel te bekennen. Het eenheidsdecor is een vervallen loods.

Dat de Britse regisseur Tim Albery het verhaal van overheersing, macht en intimidatie geactualiseerd heeft, is te begrijpen. Zie het maar dichtbij te brengen met pijl en boog. De actualisering is bovendien al in Verdi's tijd begonnen, toen het beroemde Slavenkoor 'Va pensiero' symbool werd van het Italiaanse streven naar onafhankelijkheid.

De oude loods is een haard van verzet, waar de wapens onder de grond worden bewaard. De Joden gaan gekleed als in een getto, de Babyloniërs vertegenwoordigen de dictatuur met gemeen gele legerpakjes en een petje op de bol. Welkom in de werelden van fascisme en communisme, van Mussolini tot Mao en vul verder maar in. De talrijke troepenverplaatsingen verlopen opmerkelijk efficiënt in deze nieuwste aflevering van Daar komen de schutters.

De nivellering slaat wel toe, zo vaak worden pistolen getrokken en geweren gericht. Ondanks de clichébeelden krijgt de aandacht amper de kans te verslappen, dankzij enkele goede zangers en de macht van Verdi's muziek.

Anooshah Golesorkhi geeft Nabucco zingend en acterend geweldig

gestalte, zeker als de koning blijk geeft van een broos gemoed. Elena

Pankratova gooit alles in de strijd als het kreng Abigaille, messcherp en met windkracht tien tussen de Slavische kaken.

De regisseur lijkt zich te hebben neergelegd bij hetgeen de zangers van zichzelf meebrengen, wat jammer is. Zo blijft de Fenena van Hilde Andersen een tutje met minieme uitstraling. Harry Peeters als hogepriester Zaccaria: mooie stem, maar nogal wezenloos.

De koorzangers van de Reisopera hebben intussen de avond van hun leven. Het Slavenkoor zingen ze prachtig ingetogen, rustig en met een weemoedige toon. Afgezien hiervan houdt de Britse dirigent William Lacey de druk stevig op de ketel. Een wat rustiger aanpak zou de expressie in deze vroege Verdi meer reliëf kunnen geven, maar de interpretatie komt onmiskenbaar uit een goed hart. Bij de première in Enschede raakte het Gelders Orkest na een rafelige start geleidelijk in vorm. De geluidsverwerking in het gloednieuwe Muziekkwartier was nu beter dan bij de opening, er heerste een goede balans tussen bak en bühne. De akoestiek is zowel gul als kritisch, en aan de klinische kant.