Op Oerol is Robinson Crusoe nooit alleen

Twentse Courant Tubantia/Gelderlander

door Ingrid Bosman

Een jonge cast van de Nationale Reisopera bracht Robinson Crusoe voor het Oerol-festival naar Terschelling en het publiek sloot hem én zijn maffe familie bij de première meteen in de armen.

MIDSLAND – Natuurlijk is Robinson de ster. Een superheld, volgens zijn zusjes. Maar Richard Keen als vader Crusoe steelt deze zaterdag bij de première de show. Vanaf het eerste moment, maar vooral als hij zijn machtige lijf, haardos én stem inzet om overtuigend de kannibalenleider te spelen die Robinson moet doen geloven dat hij echt op een onbewoond eiland is aangespoeld. Want ze doen maar alsof, de ouders, broer en twee zussen van Robinson in deze hippe versie van Jacques Offenbachs komische opera naar het beroemde achttiende-eeuwse verhaal van Daniel Defoe. Anne Lichthert schreef een geestige, pittig bekkende Nederlandse tekst.

De Crusoetjes zijn in hun knusse duinhuis one happy family, die de avontuurlijke Robinson graag bij moeders pappot wil houden. Als hij er wat lang over doet om stofzuigerzakken te kopen - het zand is hardnekkig - vreest ma al dat hij aan de drugs is. De list bestaat eruit dat de familieleden een onbewoond eiland nabootsen, zodat hun zoon en broer niet ver hoeft om de roep van de zee te volgen. Wanneer Robinson eenmaal is uitgezwaaid worden de eerste scheuren in het familiebastion zichtbaar. Uiteindelijk blijkt het gezin te bestaan uit los zand dat zijn eigen weg zoekt. Maar wel familie blijft. En: geluk kan vinden.

Het publiek smult ervan en de reacties vanaf de tribune geven de zeskoppige cast nog meer energie. In hun ingenieus ingegraven orkestbak tonen de drie musici zich al even gedreven. Dirigent Robbert van Steijn staat in een zandkleurig tropenjasje op de bok, natuurlijk gemaakt van sloophout, net als de orkestbak en zelfs de lessenaars van de musici. Want de zandafgraving in de duinen bij Oosterend mag dan op zichzelf het ideale decor zijn, het zijn de details die het vervolmaken, maar ook veel werk kosten. En het is de eerste productie die de Reisopera voor een buitenlocatie maakt. Intensief dus voor alle betrokkenen, zoals Jean Copland benadrukt. Zij geeft leiding aan het Resident Artists Project (RAP), waaronder ook deze Oerol-voostelling valt. Via RAP wil het in Enschede gevestigde operagezelschap jong talent de kans bieden om ervaring op te doen. „We hebben in december al deze locatie uitgekozen. Omdat je hier helemaal de sfeer van een onbewoond eiland kunt oproepen. Maar dan begint het pas.” Voor de laatste voorbereidingen reisde de twintig man sterke groep een week geleden af naar Terschelling. De weersvoorspellingen voor de komende week zien er veelbelovend uit, zodat de resterende optredens met

vertrouwen tegemoet kunnen worden gezien. In totaal zijn er zestien

voorstellingen met telkens driehonderd bezoekers. En Jean Copland

ziet tot haar vreugde een heel ander publiek dan de klassieke

operaliefhebbers. „Heel veel mensen doen hier hun eerste

operaervaring op. Dat is toch fantastisch? ”

Richard Keen staat na afloop uit te puffen, maar zijn heftig geschminkte inboorlingengezicht straalt. „Veel energie, veel verf,

veel zand”, vat de Brit zijn ervaring samen. Het is fysiek zwaar,

beaamt hij en hij heeft heel wat mee te torsen, elke keer dat duin op

en neer. „Het vergt een andere manier van zingen. Normaal is je

beweging er vooral op gericht om je stem het werk te kunnen laten

doen. Nu moet ik rennen en zingen tegelijk en dan ook nog in het

Nederlands. Ik ben al behoorlijk getraind de afgelopen week, maar ik

ben aan het eind buiten adem.” „Nog een week”, grapt een toeschouwer, „en je bent in topconditie.” Het scheelt dat er een dubbele cast is. Dat is om nog meer redenen praktisch. Over een kleine twee uur begint alweer de volgende voorstelling. Keen: „Maar ik ben toe aan minstens twee uur douchen.”

Robinson Crusoe van de Nationale Reisopera is tot en met 21 juni te

zien op het Oerol-festival op Terschelling.