25 januari 2011

Vrolijkheid en Tragiek

De Telegraaf

25 januari 2011

door Frederike Bernsten

Vrolijkheid en Tragiek

“Koekoek!” In L'heure espagnole van Ravel heeft de bankier

zich verstopt in een staande klok en loert hij door het gat van de

opengeklapte wijzerplaat naar het toneel. De vrolijke eenakter siert,

samen met de tragiek in Poulencs La voix humaine, de komende weken

het programma van de Nationale Reisopera. De premiere in het Enschedese Muziekkwartier trok een redelijk gevulde zaal.

Het concept van de programmatische tegenstelling pakt meestal

aantrekkelijk uit, de antipoden versterken elkaar. Bovendien, als het ene onderdeel niet bevalt, is er altijd een kans dat het andere wel aanspreekt. Bij de Reisopera biedt de enscenering van Ravels komedie het grootste genoegen.

Concepción, de vrouw van klokkenmaker Torquemada, ontvangt haar minnaars zodra manlief zijn hielen heeft gelicht. Stuk voor stuk gooit madam de kerels ook weer haar slaapkamer uit: de een heeft geen pit en de

ander stelt zich aan. Uiteindelijk zijn het de spierballen van ezeldrijver Ramiro die haar liefdeshonger stillen.

In de regie van Laurence Dale danst Marie-Ange Todorovitch als Concepción tussen uurwerken, raderen en paspoppen. Met haar zwoele mezzosopraan en schalkse blikken is de zangeres een geboren verleidster. Ook haar medespelers zijn voortreffelijk gecast, met een pluim voor de zinderende bariton van Craig Verm (Ramiro) en Philippe Kahn als aandoenlijke en keurig zingende rijkaard Don Inigo Gomez.

De andere helft van de gecombineerde voorstelling hoort allerminst tot het komische genre. Het creatieve team legt ook hier gevoel voor perfectie aan de dag, maar dan in een totaal andere sfeer. La voix humaine van Poulenc

bevat het dramatische laatste telefoongesprek tussen een vrouw en

haar ex.

De tekst van Jean Cocteau wordt vertolkt door de zestigjarige Maria Ewing, die hiermee haar roldebuut maakt: een lovenswaardige gebeurtenis. Haar stem heeft diepte en intensiteit, maar haalt toch wat rauw uit bij het hartverscheurende verdriet. Ewing acteert het vuur uit haar glimmend zwarte flatjes. Minder geslaagd is de lijfelijke aanwezigheid van de man die voor haar geestesoog opdoemt. Krachtiger is nog altijd een versie waarin

alleen zij en de telefoon het beeld bepalen.

Onder leiding van Patrick Davin levert het Orkest van het Oosten een bijzondere prestatie. Wrange akkoorden in de sprekende muziek van Poulenc, en de briljant geïnstrumenteerde ritmes van Ravel vinden op pakkende wijze hun weg naar het publiek.