27 mei 2011

De Twentsche Courant Tubantia
22 mei 2011
door Ellen Kruithof

La Bohème overtuigt in Muziekkwartier en op Oude Markt  

Giacomo Puccini baseerde zijn Italiaanse opera op een Franstalig boek, vandaar de titel La Bohème. Het speelt ook in Parijs, in het Quartier Latin, waar vier kunstenaars op een zolderkamer wonen. De première van de opera was zaterdagavond tegelijk te zien op grote schermen in Enschede en Zwolle. Het plein voor SamSam was voor de gelegenheid omgetoverd in een soort Place Pigalle.

De sfeer werd gezet door de vier vrienden, een schilder, schrijver, filosoof en musicus, in deze volgorde gespeeld door Rafael Dávila (Rodolfo), Thomas Oliemans (Marcello), Colline (Hee-Saup Yoon) en Nicholas Lester (Schaunard). Hun studentikoze omgang met elkaar werd gecombineerd met goede zang. De mannen vierden feest als er weer eens wat geld, eten of wijn binnenkwam. De 'filosoof' Yoon liet een mooie bas horen, maar bewoog zich wat minder soepel dan zijn vrienden op het toneel .Een opera gaat natuurlijk niet over mannen alleen. Rodolfo ontmoet zijn buurmeisje Mimi wanneer ze een vlammetje voor haar kaars nodig heeft. Het is liefde op het eerste gezicht.

Rafael Dávila en Anita Watson waren overtuigend als stel. Dit gold overigens ook voor het koppel Marcello en Musetta. Stephanie Corley speelde Musetta, die bij haar eerste binnenkomst een verpletterende indruk maakte als femme fatale, graag in gezelschap van rijkere heren. Watson, die weliswaar een zwakke tbc-patiënte voorstelde, werd daarentegen bij haar binnenkomst weggespeeld door het orkest. Met name Oliemans was ijzersterk als de bedrogen Marcello, die zijn servet opat van ellende bij het zien van zijn ex, om het daarna weer goed te maken. Hij stond ook de wanhopige Mimi bij, die niet begreep waarom Rodolfo zo jaloers deed. De stellen gaan uit elkaar, de vrouwen houden zich vervolgens in rijkere kringen op. Het script vermeldt dat de vierde akte zich in dezelfde kille zolderkamer afspeelt als de eerste. Normaal gesproken komt dan het decor terug, maar niet bij de Reisopera: men had voor de gedraaide inkijk gekozen, waar we van boven op de kamer keken. Rodolfo en Marcello lagen/stonden in de kamer te kletsen over de vrouwen, niet in staat iets kunstzinnigs te scheppen. Bij binnenkomst van de andere twee vrienden ging het spel gewoon 90 graden gedraaid verder aan de voorkant van het toneel. Het kantelen van het perspectief was nodig voor de sterfscène van Mimi.