25 januari 2011

Van de ene emotie in de andere met Maria Ewing

De Twentsche Courant Tubantia

25 januari 2011

Door Ellen Kruithof

Van de ene emotie in de andere met Maria Ewing

De Franse eenakters ‘La voix humaine’ van Francis Poulenc en ‘L’heure

espagnole’ van Maurice Ravel uit de vorige eeuw hebben vrouwen in de

hoofdrol. De overeenkomsten houden daar op, de sfeer van de stukken verschilt enorm. La voix humaine, op tekst van Jean Cocteau, is een lyrische tragedie waarin een vrouw (Elle) aan de telefoon een gesprek voert met haar ex. Haar stemming wisselt van nonchalant naar lief, wanhopig en hysterisch. Uiteindelijk is het duidelijk dat haar ex niet aan de andere kant van de lijn is en misschien zelfs nooit geweest is. L’heure espagnole, naar een toneelstuk van Franc-Nohain, is een komedie met een hoog kluchtgehalte. De hoofdpersoon, Concepción (!), werkt haar man zijn klokkenmakerij uit om een minnaar te kunnen ontvangen, waarna zich minnaar nummer twee meldt. De minnaars verstoppen zich in grote staande klokken die met inhoud door een ezeldrijver naar en van de slaapkamer worden getransporteerd.

Concepción valt uiteindelijk voor de spieren en de daadkracht van

deze ezeldrijver. Zo. En dat was 1907. De prestatie van Maria Ewing

als Elle was fantastisch. Het Frans is niet eens haar moedertaal,

maar dat was niet te horen. Veertig minuten rolden we met haar van de

ene emotie in de andere, waarbij zij een scala aan stemgeluiden

tevoorschijn toverde. Wanneer ze met dichtgeknepen keel zong van

ellende, werd ze soms overstemd door het orkest. Een ogenblik later

was ze hysterisch gillend en het orkest de baas. Ewing was alles wat

het stuk nodig had.

De Franse mezzo Marie-Ange Todorovitch was als

Concepción helemaal in haar element. De cast was overigens erg goed,

met tenoren Erik Slik (dichter, minnaar 1) en Steven Tharp

(klokkenmaker), bariton Craig Verm (ezeldrijver) en bas Philippe Kahn

(bankier, minnaar 2). Bij Tharp was zijn motoriek te jeugdig voor

zijn rol. De muziek van Ravel maakt van ‘L’heure’ een pareltje, al

vanaf de openingsscène met door elkaar lopende uurwerken. De

orkestratie is prachtig en het OvhO deed alle moeite om die details

en kleurtjes te laten horen.