28 september 2010

Parool

28 september 2010

door Erik Voermans

Schroeiende dramatische kracht

Waar waren we gebleven? 0 ja, de goden hadden zojuist hun hard bevochten burcht Walhall betrokken en oppergod Wotan had de Ring moeten afstaan aan de draak Fafner om het leven van godin Freya te redden.

Tijd voor deel twee van Der Ring des Nibelungen bij de Nationale Reisopera.

In Die Walküre, die gisteren in Enschede in première ging, kreeg de verdere afkalving van Wotans oppermacht op indrukwekkende wijze gestalte. Regisseur Antony McDonald, die vorig jaar in Das Rheingold iedereen aangenaam had verrast met een inventieve en speelse mise-en-scène, opteerde in Die Walküre voor eenvoud en functionaliteit en getuigde andermaal van muzikaliteit in zijn personenregie.

Het oogde meestentijds misschien niet zo spectaculair, maar de keuken in het eerste bedrijf, de blokhut in de bergen in akte twee en de bühnebrede filmbeelden van galopperende paarden in het derde bedrijf waren verrassend effectieve middelen om het drama tussen Sieglinde-Siegmund-Hunding en Fricka-Wotan-Brünnhilde zich kernachtig te laten ontwikkelen. En het slotbeeld, waarin Wotans ongehoorzame dochter Brünnhilde eenzaam op een rots ligt, omringd door een cirkel van brandende zwaarden, was zelfs schitterend.

McDonald had eigenlijk precies gedaan wat hij moest doen. Op een intelligente manier schiep hij ruimte voor de werkelijke sterren in deze Walküre. Dirigent Ed Spanjaard, Het Gelders Orkest en de solistencast werden na het slotakkoord met recht minuten luid toegejuicht. We kunnen er kort over zijn. Andermaal voltrok zich bij de Nationale Reisopera een wonder.

Dat begon al meteen bij het Vorspiel van de eerste Aufzug, waar Spanjaard in de openingsmaten zo veel dynamische nuancering binnen de frasen aanbracht dat de muziek sprak als zelden tevoren. En dat was nog maar het begin. Dit was een orkestrale Wagner die zelfs in Bayreuth opzien zou baren. Wat een vuur, wat een kleuren, wat een schroeiende dramatische kracht! De rillingen liepen je veelvuldig over de rug.

Spanjaard is een meester. Maar dat is allang geen verrassing meer.

Verrassend zou je wel de Sieglinde van de Limburgse sopraan Kelly God kunnen noemen. (Goeie naam ook.) God maakt carrière in Duitsland en is in Nederland nog geen bekende naam. Maar haar Sieglinde, een roldebuut, was ronduit geweldig.

Sterk waren ook tenor Michael Weinius als Siegmund en bas Gregory Frank als Hunding, en zeker ook sopraan Judith Nemeth als Brünnhilde en mezzosopraan Anne-Marie Owens als Fricka, de vrouw die het met haar Prinzipienreiterei echtgenoot Wotan zo verschrikkelijk lastig maakt.

De bas Harry Peeters gaf de innerlijke strijd van de geplaagde oppergod fraai gestalte, met als hoogtepunt de lange weeklacht in akte twee, waarin hij naar das Ende verlangt. Dat einde komt in Enschede pas in 2012, met Götterdämmerung. Maar eerst op naar Siegfried, gepland in 2011.