01 februari 2012

De Stentor
Elly van Plateringen
28 januari 2012

Een totale belevenis, zoals het hoort

Vanaf de eerste noot van de ouverture is het goed raak. De compassie, nodig om het verdrietige verhaal van courtisane Violetta en haar onmogelijke liefde voor Alfredo kracht bij te zetten, is voelbaar. Onder aanvoering van dirigent Robbert van Steijn worden de kuchjes in de zaal bezworen. Alle elementen voor een avond emotie zijn voorhanden: het decor heeft dank zij spiegelwerking een betoverend elan, de uitlichting geeft toegevoegd suspense. Koor, orkest en solisten vormen een kostelijke entiteit. De Nationale Reisopera brengt met La Traviata een productie die eerder werd vertoond. De regie van Wagemakers heeft niet aan kracht ingeboet. In de voorstelling zitten een aantal vondsten die goed recht doen aan de compositie. Knap is de wijze waarop zelfs het orkest dieptewerking krijgt door intermezzi met orkestband naadloos te laten aansluiten op de handeling in de orkestbak. Iedereen staat op scherp. En dan de solisten: Peter Auty (Alfredo) kruipt naadloos in de huid van de gepassioneerde minnaar, Roland Wood (vader Germont) is zo kil en berekenend als zijn rol noodzakelijk maakt. Carol Rowlands (Annina) levert als bediende prachtig spel en Karin Strobos (Flora) is het prototype van de meelevende vriendin. Rest nog Petya Ivanova, die als Violetta alle harten steelt. In houding en uitstraling is zij de doodzieke courtisane, die niet van het geluk lijkt te mogen proeven. In het duet met Germont Sr. wordt de dramatiek intens. Het moment waarop Violetta aan de eisen van de 'heer van stand' voldoet bezorgt ontegenzeggelijk kippenvel, evenals de monumentale sterfscene. Opera zoals dat hoort: een totale belevenis.