31 januari 2012

NRC Handelsblad
Kasper Jansen
23 januari 2012

Emoties onderkoeld vertolkt in 'La traviata

„Laten we genieten, want de liefde is vluchtig", zingt Violetta in Alfredo's drinklied Libiamo, de openingsscene van La traviata. Alfredo's vader maakt hardhandig een eind aan hun relatie, al blijft de liefde in hun hart gloeien.

Nog vluchtiger is het leven. Op het moment dat de relatie lijkt hersteld, sterft Violetta aan de tering die haar al in de greep had toen ze feestte met het champagneglas in de hand.

De dood beheerst vanaf de eerste seconde de gitzwarte enscenering van La traviata die Monique Wagemakers in 2003 maakte voor de Reisopera. De succesvolle productie wordt nu voor de derde keer vertoond. De gepassioneerd en krachtig zingende tenor Peter Auty is terug als Alfredo Germont. Naast hem een nieuwe Violetta (Petya Ivanova) en een nieuwe vader Germont (Roland Wood). Gedrieën zingen zij in mei ook de hoofdrollen in Lucia diLammermoor.

De voorstelling maakt dramatisch iets minder indruk dan voorheen. Zo worden in het grote duet tussen Violetta en vader Germont, een van de hartverscheurendste scenes uit het operarepertoire, de hoog oplaaiende emoties door Ivanova wat omfloerst en onderkoeld gezongen. Wood is in zijn roldebuut als Germont erg eendimensionaal. Het Noord Nederlands Orkest o.l.v. Robbert van Steijn scoort een zeventje. Het is orkestspel is keurig, maar krijgt weinig extra emotioneel profiel.